Versterving
Start Omhoog Franco De Da Vinci Code Versterving Rijkdom en Macht Politiek Media Misleidingen

 

Start
Omhoog

Het Opus Dei en de versterving

Als deel van de katholieke Kerk houdt het Opus Dei zich aan al haar onderrichtingen, met inbegrip van de leer over de boete en het offer. Het fundament van de leer over de versterving ligt in het feit dat Jezus Christus, uit liefde voor de mensheid, vrijwillig lijden en dood (zijn “passie”) heeft aanvaard als middel om de wereld te verlossen van de zonde. De christenen zijn geroepen deze liefde van Jezus na te volgen en Hem te vergezellen in zijn verlossend lijden. De christenen worden er dus toe aangespoord “aan zichzelf te sterven.” De Kerk schrijft bepaalde verstervingen voor - vasten en zich onthouden van vlees - als vormen van boete in de Veertigdagentijd. Sommige mensen uit de geschiedenis van de Kerk voelden zich geroepen om grotere offers te brengen, zoals het regelmatig vasten, het dragen van een boetekleed, een boetegordel of het gebruiken van een gesel. Deze boetepraktijken maakten deel uit van het leven van velen die door de Kerk erkend zijn als modellen van heiligheid. Bijvoorbeeld de H. Franciscus van Assisi, H. Teresa van Avila, H. Ignatius van Loyola, H. Thomas More, H. Franciscus van Sales, H. pastoor van Ars en H. Theresia van Lisieux. Hoe dan ook, in het Opus Dei wordt meer nadruk gelegd op de beleving van de alledaagse offertjes dan op deze grote boetepraktijken.

New Catholic Encyclopedia (2003) : 
“Versterving. De weloverwogen beheersing van natuurlijke impulsen om ze geleidelijk in dienst te stellen van de persoonlijke heiligheid door de gehoorzaamheid aan de rede, verlicht door het geloof. Jezus Christus vereiste zo’n zelfverloochening van iedereen die Hem wilde volgen (Lc 9, 29). De versterving, of zoals Paulus het noemt, de kruisiging van het vlees met al haar ondeugden en begeerten (Gal 5, 24), is een onderscheidingsteken geworden van degenen die Christus toebehoren.

“Alle theologen zijn het erover eens dat de versterving nodig is voor de verlossing. De mens is sterk geneigd tot het kwaad door de begeerlijkheid van de wereld, het vlees en de duivel. Zonder weerstand te bieden leiden ze de mens tot de bittere zonden. Degene die zijn ziel wil redden moet ten minste vluchten voor de gelegenheden die een aanleiding zijn tot zware zonden. Dit vluchten is op zichzelf een vorm van versterving. In aanvulling op deze verstervingen die vereist zijn door de natuur van de mens, legt de Kerk haar gelovigen, gezien de herhaalde aansporingen van de evangeliën, andere beperkingen op. Een voorbeeld is de verplichting van het vasten en de onthouding. Degenen die om een of andere reden vrijgesteld zijn van deze bepalingen, worden aangespoord daar een andere versterving voor in de plaats te doen.

 

"Bidden met je lichaam" 

“Degenen die willen voortgaan op de weg van de volmaaktheid moeten zichzelf meer versterven dan van een gewone gelovige gevraagd wordt. Het dragen van het Kruis heeft Christus gemaakt tot de prijs om zijn naaste volgeling te kunnen zijn (Lc 14, 33). 
Vandaar dat velen, vanaf het vroege christendom, in navolging van Christus, een verstorven leven hebben geleid. Wie een hoge graad van heiligheid willen bereiken voelen zich er constant toe bewogen nog meer op Hem te lijken in Zijn lijden. Om bij het beoefenen van grote verstervingen zelfmisleiding te voorkomen, doen ze er goed aan hun boetepraktijken ter goedkeuring aan een verstandig leidsman te voor te leggen.”

De Bijbel (KBS): “Wie mijn volgeling wil zijn moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en elke dag opnieuw zijn kruis op te nemen” (Jezus, Lc 9, 23). “Op dit ogenblik verheug ik mij, dat ik voor u lijden mag en voor mijn deel aanvullen wat aan de kwellingen van Christus in mijn vlees ontbreekt, ten bate van zijn Lichaam, dat de Kerk is” (Paulus, Kol 1, 24).

Katechismus van de Katholieke Kerk (1997): “Door ons bij zijn [Christus’] offer aan te sluiten kunnen wij van ons leven een offerande aan God maken” (nr. 2100). “De weg van de volmaaktheid gaat via het Kruis. Er is geen heiligheid zonder onthechting en zonder geestelijke strijd. Geestelijke vooruitgang houdt ascese in en versterving. Zij voeren trapsgewijs naar een leven in de vrede en in de vreugde van de zaligsprekingen” (nr. 2015).

Paus Johannes Paulus II: “Als het kruis omhelsd wordt verandert het in een teken van liefde en totale zelfgave. Om het met Christus te dragen betekent het verenigd te zijn met Hem door het grootste bewijs van liefde aan te bieden.” Toespraak Wereldjongerendag 14 februari 2001.

Paus Paulus VI: “Hoe dan ook, de ware boete gaat altijd gepaard met lichamelijke ascese… Als we de broosheid van onze natuur beschouwen wordt het duidelijk hoe noodzakelijk de versterving is. Sinds de zonde van Adam hebben het vlees en de geest tegenovergestelde verlangens. De beoefening van de lichamelijke versterving - die ver staat van elke vorm van stoïcisme -, vóóronderstelt geen afkeuring van het lichaam dat de Zoon van God verwaardigd heeft aan te nemen. Integendeel. De versterving doelt op de ‘bevrijding’ van de mens.” Apostolische constitutie Paenitemini, 17 februari 1966.

 

John Wauck, priester van het Opus Dei,
spreekt in deze video over lichamelijke versterving

Zalige paus Johannes XXIII: “Geen enkele christen is in staat te groeien in de volmaaktheid en evenmin kan het christendom in sterkte toenemen mits het steunt op de solide basis van de boete. Dat is de reden waarom we in onze Apostolische Constitutie het Tweede Vaticaans Concilie officieel afkondigen en de gelovigen aansporen zich geestelijk waardig voor te bereiden op deze grote gebeurtenis door gebed en andere christelijke gewoontes. We herinneren eraan om de beoefening van de vrijwillige versterving niet over het hoofd te zien. Encycliek Paenitentiam Agere (Over de noodzaak van het beoefenen van de innerlijke en uiterlijke versterving), 1 juli 1962.

Jordan Aumann, O.P. : “Een van de geweldigste wonderen van de heilseconomie is de innige verbondenheid die er bestaat tussen alle mensen door het Mystieke Lichaam van Christus. God aanvaardt het lijden dat Hem wordt aangeboden door een ziel in genade, voor de verlossing van een andere ziel of ten behoeve van de zondaars in het algemeen. Het is onmogelijk de verlossende kracht te meten van het lijden dat met een levend geloof en een vurige liefde door middel van de wonden van Christus aan de goddelijke rechtvaardigheid wordt aangeboden. Als alles lijkt te falen, dan is het nog mogelijk de toevlucht te nemen tot het lijden teneinde de verlossing van een zondaar te verkrijgen. Pastoor van Ars [H. Johannes Vianney] zei eens tot een priester die zich beklaagde over de koelheid van zijn parochianen en over de onvruchtbaarheid van zijn ijver. “Heb je gepreekt? Heb je gebeden en gevast? Heb je je gesel gebruikt? Ben je op een plank gaan slapen? Je hebt geen recht om te klagen, totdat je al deze dingen hebt gedaan.” Spiritual Theology (Londen: Sheed and Ward, 1993), blz. 172.

Theresia van Avila, een Spaanse mystica, richtte in 1562 de Orde van Ongeschoeide Karmelietessen op in het klooster van Sint Josef in Avila. De ongeschoeide karmelietessen waren een strengere versie van de Orde der Karmelieten, opgericht in de 12de eeuw in het toenmalige Palestina. In de Rooms-katholieke spirituele traditie is Theresia van Avila vooral bekend om de vele goddelijke visioenen die zij had en waarover zij in haar vele geschriften op nuchtere en humoristische wijze verslag heeft gedaan. Haar autobiografie is een hoogtepunt van de vroege Spaanse literatuur.

Paus Paulus VI.
Tijdens zijn pontificaat (1963 tot 1978) vond de afsluiting van het Tweede Vaticaans Concilie plaats en namen veranderingen binnen de kerk duidelijkere vormen aan. Van belang was hierbij de liturgiehervorming waardoor de landstaal in de liturgie een belangrijkere plaats kreeg. Bekende encyclieken van  zijn hand Populorum progressio (over de wereldvrede),  Humanae vitae (over geboorteregeling) en Sacerdotalis caelibatus (over het priestercelibaat).

Sir Thomas More was bekend om zijn intelligentie en toewijding aan de Rooms-katholieke Kerk. Die toewijding bracht hem in aanvaring met zijn vroegere vriend, Hendrik VIII, die More liet onthoofden toen deze, als Lord Chancellor, hem niet toestond te scheiden van Catharina van Aragón.

 

Opus Dei - Escriva Works - Romana - heilige Jozefmaria - De Boog 
Gegevens over Opus Dei 
Vaticaan - Katholiek Nederland

Nedstat Basic - Gratis web site statistieken
Eigen homepage website teller